Akran zorbalığıyla karşılaşan bir çocuğun ilk ihtiyacı anlaşıldığını hissetmektir; bu nedenle "Neden kendini savunmadın?" gibi suçlayıcı ifadeler yerine "Yanındayım" mesajı veren empatik bir dinleme sergilenmelidir. Okulla iş birliği yapmak, çocuğun kendi sınırlarını korumayı ve yardım istemeyi öğrenmesini sağlamak onu sosyal ilişkilerinde güçlendirir. Çocuğun içine kapanması veya okula gitmek istememesi gibi uzun süreli durumlarda ise mutlaka bir uzmandan profesyonel destek alınmalıdır.

Çocukların "Gökyüzü neden mavi?" veya "Karıncalar neden sıra oluyor?" gibi soruları, dünyayı anlama çabalarının ve bilimsel öğrenmenin ilk adımıdır. Erken yaşta bilim eğitimi karmaşık deneylerle değil; doğa gezileri, müze ziyaretleri ve açık uçlu sorularla gelişen gözlem becerisiyle başlar.

Çocuklar duygularını tanımlayacak kelimelere henüz tam sahip olmadıkları için öfke, kaygı veya üzüntülerini ağlama ve bağırma gibi davranışlarla dışa vururlar. Bu anlarda davranışı cezalandırmak yerine altındaki duyguyu anlamak, "Çok kızdın çünkü oyun istediğin gibi gitmedi" diyerek duyguyu adlandırmak ve sakin sınırlar koymak gerekir.

Çocuklar konuşmayı kelime ezberleyerek değil; etkileşim, oyun ve günlük yaşam deneyimleri içinde dili edinerek öğrenirler. Dilin gelişmesi için yalnızca sözcükleri duymak yetmez; bu sözcüklerin jest, mimik ve duygularla desteklendiği anlamlı iletişim anlarında yaşanması gerekir.

Kitap ve etkinlik birbirinin alternatifi değil, tamamlayıcısıdır. Kitap zihni ve hayal gücünü beslerken; etkinlik motor becerileri ve pratik düşünmeyi geliştirir. Çocuk yalnızca dinleyerek değil, yaparak öğrenir.